“We lagen in bed te schudden. Ik merk dat ik heel emotioneel ben. Kon daarna
natuurlijk niet meer slapen. Het is denk ik het ‘houdt het dan nooit op’-gevoel.”
“Ik werd ook wakker van de beving. Toen ik zag dat hij eerst op 3.7 stond, schrok ik echt.
Pas tegen vijf uur viel ik weer half in slaap.”

Het zijn reacties van inwoners, de ochtend nadat Groningen ruim twee maanden
geleden opnieuw werd opgeschrikt door een forse aardbeving. Verhalen die laten zien
wat cijfers nooit volledig kunnen vangen: de angst, de onzekerheid en het voortdurende
gevoel van onveiligheid. En dit was zeker niet de laatste beving in onze provincie.

Tijdens de bespreking van de Agenda voor Herstel verwoordde Agnes deze gevoelens in
Provinciale Staten. De recente beving maakte opnieuw duidelijk hoe diep de
onzekerheid bij Groningers zit. Terwijl bewoners elke dag wakker worden met de vraag of
er ’s nachts iets is gebeurd, lijken overheden en instanties verrast dat we weer
geconfronteerd werden met zo’n zware beving.
De SP vraagt zich daarom hardop af: ligt er eigenlijk wel een crisisplan klaar voor
zwaardere scenario’s? Wat als de gevolgen nog groter zijn dan de duizenden schades en
tientallen acute onveilige situaties die we nu al kennen?

Voor onze fractie is één ding helder: zonder herstel geen perspectief. Herstel van
woningen én van mensen is de basis om vooruit te kunnen kijken. Juist daarom is de
teleurstelling groot over de Agenda voor Herstel. Die voelt als het meest haalbare
binnen het systeem, niet als wat écht nodig is voor Groningen. Te veel loketten, te veel
overlegtafels en te veel mooie woorden, maar te weinig fundamentele veranderingen. In
de praktijk ligt de macht nog altijd bij het Rijk, IMG en NCG, terwijl inwoners vastlopen in
bureaucratie, tegenstrijdige besluiten en groeiende ongelijkheid.

Tijdens het debat brachten we daarom concrete en schrijnende voorbeelden naar
voren. Zoals in Appingedam, waar bewoners van de tweede helft Westerdraai al jaren
vragen om één duidelijk en gezamenlijk versterkingsplan voor hun wijk, maar telkens
van het kastje naar de muur worden gestuurd. Of de chaos rond vergoedingen voor zelf
aangebrachte voorzieningen (ZAV), waarbij bewoners elkaar tegensprekende informatie
krijgen van NCG, woningbouwcorporaties en andere instanties.

Ook kaartten we de onrealistische inschatting van hersteltijden aan. Woningeigenaren
krijgen te horen dat de versterking “net onder de vier maanden” zou duren, terwijl
iedereen weet dat dit in de praktijk veel langer is. Het gevolg: geen toegang tot maatregel
28 (verduurzamen van de woning tijdens de versterking) en opnieuw het gevoel dat geld
belangrijker zijn dan mensen.

Daarnaast vroeg Agnes nadrukkelijk aandacht voor jongeren. Zij zijn dubbel gedupeerd:
opgegroeid in onveilige huizen en nu, bij het verlaten van het ouderlijk huis, opnieuw
geconfronteerd met dezelfde problemen. Geef jongeren daarom echte invloed op hun
eigen herstel, bijvoorbeeld door hen samen met architecten te laten bouwen aan
betaalbare, duurzame en veilige “Nij Begun-woningen”. Zo bouwen we niet alleen
huizen, maar ook vertrouwen en toekomst.

Tot slot was onze boodschap glashelder: het Groningenveld moet dicht blijven en alle
andere gas- en zoutwinning in onze provincie moet stoppen.

Groningen heeft meer dan
genoeg geleverd. Alleen door echt te stoppen met mijnbouw kunnen we eindelijk
dweilen met de kraan dicht en werken aan een echt Nij Begun.